دلبستگی و هزار حرف ....

 

                                                   

                                                                                                                                                                                      

 

 

 

 

 رهگذرمی رفت وبی خبر ازچشمان منتظرکوچه بن بست ،گام بر پیگره جاده می نهاد .

کوچه اورا فریاد می کرد وجاده بوسه بر گامهایش می زد .جاده وکوچه شکستن سکوتشان را جشن گرفته بودند .جاده در گوش کوچه زمزمه کرد:مدتهاست جز نعره باد ،صدای پای مسافری سکوتمان را نشکسته بود ! کوچه رهگذر را در آغوش فشرد وتنها بید مجنون،گیسوان سبزش را سایبان او ساخته بود . رهگذر ایستاد .کوچه غمگین به جاده گفت :خواهد رفت چرا که اینجا بن بست است .رهگذر برگشت وروی از کوچه برگرداند .کوچه فریاد می زد ،با زبان خاک وغبار وباد که مرو ای تنها رهگذر ،مرو که مسافری نیست مرا ،جز تو .ورهگذر بی اعتنا به آشفتگی زلفان بید مجنون وفریاد جاد وکوچه وبی خبر از همه فریاد ها ،رفت ودر انتهای باریک جاده ناپدید شد .باز هم کوچه بود وبید مجنون وجاده وسکوت وهوی باد.

جاده به کوچه گفت :مسافر رفتنی است ،کسی به من وتو دل نخواهد بست .....

باد هویی کشید وغبار را از زمین به آسمان پرواز داد .

 

 در ستون سمت چپ روی عناوین مطالب وبلاگ کلیک کرده ومطلب مورد علاقه اتان را انتخاب مطالعه نمایید /.

/ 0 نظر / 53 بازدید